كه پذيرفت نه به صورت معاملت پذيرفت ، به آن تعبيه گاهى پذيرفت كه منظور نظر علم ازل است . هر چه در عالم چيز است تبع آن تعبيه است . باش تا فردا كه آن تعبيه آشكارا كند و در خزانه‌ها باز نهد ، خزانهء رحمت بعاصيان دهد خزينهء فضل بمفلسان دهد . تا هم از خزينهء وى حقّ وى بگزارد ، زيرا كه بندگان از آن خود حقّ وى نتوانند گزارد . پير طريقت گفت : الهى هر چه مىنشان شمردم پرده بود و هر چه مىمايه دانستم بيهده بود . الهى يك بار اين پردهء من از من بردار و عيب هستى من از من وادار ! و مرا در دست كوشش بمگذار ! الهى كرد ما كرد ما در ميار ، و زيان ما از ما وادار ! اى كردگار نيكوكار آنچه بىما ساختى بىما راست دار ! و آنچه تو برتاوى بما مسپار « 1 » ! . 3 - النوبة الاولى ( 25 / 60 - 45 ) قوله تعالى : أَ لَمْ تَرَ إِلى رَبِّكَ نمىبينى [ ننگرى ] به خداوند خويش ، كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّ ؟ كه چون سايه كشيد [ از بامداد تا برآمدن آفتاب ] ؟ وَ لَوْ شاءَ لَجَعَلَهُ ساكِناً و اگر خواستى آن [ سايه هميشه پاينده ] كردى « 2 » ايستاده آرميده ثُمَّ جَعَلْنَا الشَّمْسَ عَلَيْهِ دَلِيلًا ( 45 ) آن گه آفتاب را بر آن سايه نشان نماى كرديم و بر پى او رونده . ثُمَّ قَبَضْناهُ إِلَيْنا قَبْضاً يَسِيراً ( 46 ) آن گه ما خود مىگيريم آن سايه را باز گرفتنى آسان [ خوار نهان ] . وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِباساً او آن كس است كه شب در شما پوشيد و آن را پوشش شما كرد ، وَ النَّوْمَ سُباتاً و خواب شما را آسايش كرد ،

--> ( 1 ) نسخهء الف : موسپار ( 2 ) نسخهء الف : كرديد